حافظ

یارب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و برهاندم از بند ملامت

حافظ

یار اگر ننشست با ما نیست جایِ اعتراض
پادشاهی کامران بود از گدائی عار داشت

حافظ

یارب آن شاه‌وَشِ ماه‌رخِ زهره‌جبین
درّ یکتای که و گوهرِ یکدانه‌ی کیست

حافظ

هر کس که دید رویِ تو بوسید چشمِ من

حافظ

هر سخن جائی و هر نکته مکانی دارد

حافظ

هر آنکه رویِ چو ماهت به چشمِ بد بیند
بر آتشِ تو به جز جانِ او سپند مباد

حافظ

هر گَه که دل به عشق دهی خوش دمی بوَد
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

حافظ

هنگامِ وداعِ تو ز بس گریه که کردم
دور از رخِ تو چشمِ مرا نور نمانده‌ست

حافظ

هر سرِ مویِ مرا با تو هزاران کار است
ما کجائیم و ملامتگرِ بیکار کجاست

حافظ

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جنابت