Category: ز

حافظ

زان یارِ دلنوازم ، شُکریست با شکایت

حافظ

ز حالِ ما دلت آگه شود مگر وقتی
که لاله بَردَمَد از خاکِ کشتگانِ غَمَت

حافظ

زلف او دام است و خالش دانه‌ی آن دام و من
بر امیدِ دانه‌ای افتاده‌ام در دامِ دوست

حافظ

ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان بُرد
که دایم با کمان اندر کمین است

حافظ

ز گریه مردمِ چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حالِ مردمان چون است

حافظ

ز عشقِ ناتمامِ ما جمالِ یار مستغنی است
به آب و رنگ و خال و خط ، چه حاجت رویِ زیبا را

سیمین بهبهانی

زندگی را در امیدی مرگبار آویخته
آخرین برگی که بر شاخِ چنار آویخته

سیمین بهبهانی

زان همه زخمه که بر تارِ دلِ ما زده دوست
حاصل این نغمه‌ی عشقی است که در دفترِ ماست

حمید مصدق

ز چشم‌های سیاهت همیشه می خواندم
به قدرِ ریگِ بیابان دروغ می گویی

حمید مصدق

ز روی دیده‌ی من پلکِ غرقِ خواب گشود
کسی که پنجره را رو به آفتاب گشود