Category: ه

حافظ

هر کس که دید رویِ تو بوسید چشمِ من

حافظ

هر سخن جائی و هر نکته مکانی دارد

حافظ

هر آنکه رویِ چو ماهت به چشمِ بد بیند
بر آتشِ تو به جز جانِ او سپند مباد

حافظ

هر گَه که دل به عشق دهی خوش دمی بوَد
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

حافظ

هنگامِ وداعِ تو ز بس گریه که کردم
دور از رخِ تو چشمِ مرا نور نمانده‌ست

حافظ

هر سرِ مویِ مرا با تو هزاران کار است
ما کجائیم و ملامتگرِ بیکار کجاست

حافظ

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جنابت

حافظ

همه شب در این امیدم که نسیمِ صبحگاهی
به پیامِ آشنایان بنوازد آشنا را

حافظ

هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی
کان کیمیای هستی قارون کند گدا را

حافظ

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی مانَد آن رازی کزو سازند محفل‌ها