رهی معیری

از فیض وصل آن لب شیرین بوَد که من با کامِ تلخ ، شهره به شیرین زبانیم

حافظ

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست بس حکایت های شیرین باز می‌ ماند ز من

حسرت همدانی

چاره‌ ی تلخی هجران به یکی بوسه از آن لبِ شیرین شکر بار کنم یا نکنم؟