بیدل دهلوی

گر نه‌ای از اهل صدق ، دامن پاکان مگیر آینه و روی زشت ، کافر و روز جزاست

بیدل دهلوی

خواری جزای پای ز دامن کشیدن است دریاب اشکِ از مژه بیرون دویده را