Tag: رخ

حافظ

هنگامِ وداعِ تو ز بس گریه که کردم
دور از رخِ تو چشمِ مرا نور نمانده‌ست

حافظ

مرا به کارِ جهان هرگز التفات نبود
رخِ تو در نظرِ من چنین خوشش آراست

حافظ

ما در پیاله عکسِ رخِ یار دیده‌ایم
ای بیخبر ز لذّت شربِ مدامِ ما

حافظ

گو شمع میارید در این جمع که امشب
در مجلسِ ما ماهِ رخِ دوست تمام است

حافظ

فریاد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

حافظ

شیراز و آبِ رکنی و این باد خوش نسیم
عیبش مکن که خالِ رخِ هفت کشور است

حافظ

رخِ تو در دلم آمد مُراد خواهم یافت
چرا که حالِ نکو در قفایِ فالِ نکوست

حافظ

دور از رخِ تو دم به دم از گوشه‌ی چشمم
سیلابِ سرشک آمد و طوفانِ بلا رفت

فروغ فرخزاد

در دو چشمش گناه می خندید
بر رخش نور ماه می خندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله ای بی پناه می خندید

حافظ

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالَم
تا دیده‌ی من بر رخِ زیبای تو باز است