سعدی

دلی از سنگ بباید به سرِ راهِ وداع تا تحمّل کند آن روز که محمِل برود

سعدی

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

بیدل دهلوی

حدیثِ نرم نمی‌آید از زبانِ درشت شرار‌خیز بود طبع ، سنگِ خارا را

سعدی

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ گریه خیزد روزِ وداع یاران