رهی معیری

اسیر عشقم و از هر چه در جهان فارغ گدای یارم و بر هر که در دو عالم شاه

حسرت همدانی

ندارم ار به کویت ره عجب نیست که نبود ره به کویِ شه گدا را

هاتف اصفهانی

شاهان همه در حسرت آنند که باشند در خیل ِ غلامانِ تو از خیلِ غلامان

هاتف اصفهانی

تو شهی و کشور جان تو را ،تو مهی و جان جهان تورا ز ره کرم چه زیان تو را ، که نظر به حال ِ گدا کنی