سعدی

نشانِ عاشق آن باشد که شب با روز پیوندد تو را گر خواب می‌گیرد نه صاحب دردِ عشّاقی

بیدل دهلوی

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند چون شمع می‌دود همه اجزایشان به لب

بیدل دهلوی

در گرفتاری بود آسایش عشاق و بس آشیان از حلقه ی دام است مرغان تو را