رهی معیری

از فیض وصل آن لب شیرین بوَد که من با کامِ تلخ ، شهره به شیرین زبانیم

رهی معیری

آنکه خواب خوشم از دیده ربوده‌ست تویی وآن که یک بوسه از آن لب نربوده‌ست منم

بیدل دهلوی

منصب گوهرفروشی نیست مخصوص صدف هر نوایی کز لب خاموش جوشد گوهر است

بیدل دهلوی

مُردیم به ضبط نفس و لب نگشودیم تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما

سعدی

مجنونِ رخِ لیلی چون قیس بنی عامر فرهادِ لبِ شیرین چون خسروِ پرویزم

جلیل صفربیگی

موهات چلیپایی و ابرو کوفی خطِ لبِ تو چقدر نستعلیق است

سعدی

لبِ سعدی و دهانت ز کجا تا به کجا این‌قدر بس که رود نام لبت بر دهنم

حسرت همدانی

گره از کار فرو بسته ام ای گل بگشاید به تبسم گره از غنچه ی لب چون بگشایی

بیدل دهلوی

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند چون شمع می‌دود همه اجزایشان به لب

بیدل دهلوی

عیش وصال و ذوق کنار آرزوی کیست ماییم و حرف بوسی از آن آستان لب