رهی معیری

ای دل به سردمهری دوران صبور باش کز پی رسد بهار چو پاییز بگذرد

سعدی

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی عهد نابستن از آن بِه که ببندی و نپایی

سعدی

من آن نیَم که دل از مهر دوست بردارم وگر ز کینه ی دشمن به جان رسد کارم

سعدی

گیرم که بَرکَنی دلِ سنگین ز مهرِ من مهر از دلم چگونه توانی که بَرکنی؟

رشحه

دلم شکستی و عهد تو سنگدل نشکستم ز من بریدی و مهر از تو بی‌وفا نبریدم

حسرت همدانی

با رقیبان همه با مهر و وفا و با من جور بسیار، ستم بیش ، وفا کم داری