رهی معیری

ای که پس از هلاک من ، پای نهی به خاک من از دل خاک بشنوی ، ناله ی دردناک من

بیدل دهلوی

از برگ و ساز غافله ی بیخودان مپرس بی ناله می‌رود جرس کاروان ما

بیدل دهلوی

وحشت ما چه خیال است به راحت سازد ناله آن نیست که ساید به زمین پهلو را

بیدل دهلوی

رمیدی از دیده بی‌تامل ، گذشتی آخر به صد تغافل اگر ندیدی تپیدن دل، شنیدنی داشت ناله ی ما

حسرت همدانی

روز ِ وصل تو نیز می نالم زان که دارد ز پی شب ِ هجران

سعدی

دردی است دردِ عشق که هیچش طبیب نیست گر دردمندِ عشق بنالد غریب نیست

سعدی

خوش بوَد ناله‌ی دلسوختگان از سرِ درد خاصه دردی که به امیّدِ دوای تو بوَد

سعدی

بر می نیاید از دلِ تنگم نفس تمام چون نالهِ کسی که به چاهی فرو بود