بیدل دهلوی

بر هیچ‌کس افسانه ی امید نخواندیم عمری است همان بی‌کسی ماست کسِ ما

بیدل دهلوی

مدد از هیچ‌کس در موسم پیری نمی‌خواهم که بس باشد مرا بر کف عصای گردن مینا