سعدی

ندانمت که چه گویم تو هر دو چشم منی که بی وجودِ شریفت جهان نمی‌بینم

سعدی

مرا تو جانِ عزیزی و یار ِ محترمی به هر چه حکم کنی بر وجودِ من حَکَمی

سعدی

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجودِ تو مویی به عالمی نفروشم