رهی معیری

از فیض وصل آن لب شیرین بوَد که من با کامِ تلخ ، شهره به شیرین زبانیم

سعدی

گر برود جانِ ما در طلبِ وصل دوست حیف نباشد که دوست ، دوستر از جانِ ماست

بیدل دهلوی

شوقِ وصلت بعد مرگ از دل برون کی می‌رود گرد می‌گردیم و می‌گیریم دامان شما

حسرت همدانی

روز ِ وصل تو نیز می نالم زان که دارد ز پی شب ِ هجران

حسرت همدانی

در حضورت بس که در تاب و تبم ای همنشین روز وصلت می‌کنم شب‌های هجران آرزو

سعدی

دانی از دولتِ وصلت چه طلب دارم؟ هیچ! یادِ تو مصلحتِ خویش ببرد از یادم

هاتف اصفهانی

چون به پایان نرسد محنت هجر از شب وصلم کاش از مرگ به پایان رسدم روزِ جدایی

سعدی

تو خود سرِ وصل ما نداری من عادتِ بختِ خویش دانم

سعدی

ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست گر امیدِ وصل باشد همچنان دشوار نیست