Tag: چشم

حافظ

هر کس که دید رویِ تو بوسید چشمِ من

حافظ

هر آنکه رویِ چو ماهت به چشمِ بد بیند
بر آتشِ تو به جز جانِ او سپند مباد

حافظ

هنگامِ وداعِ تو ز بس گریه که کردم
دور از رخِ تو چشمِ مرا نور نمانده‌ست

حافظ

من و بادِ صبا مسکین دو سرگردانِ بی حاصل
من از افسونِ چشمت مست و او از بویِ گیسویت

حافظ

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی است
حالِ هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی است

حافظ

سحر کرشمه‌ی چشمت به خواب می‌دیدم
زهی مراتب خوابی که به ز بیداری است

حافظ

ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان بُرد
که دایم با کمان اندر کمین است

حافظ

ز گریه مردمِ چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حالِ مردمان چون است

حافظ

رواقِ منظرِ چشمِ من آشیانه‌ی توست
کَرَم نما و فرودآ که خانه خانه‌ی توست

حافظ

دور از رخِ تو دم به دم از گوشه‌ی چشمم
سیلابِ سرشک آمد و طوفانِ بلا رفت